O zaburzeniach odżywiania często mówi się cicho, najwyżej szeptem. Czasem z niedowierzaniem, czasem z niezręczną troską. Ale są tacy, którzy temat ten rzucają na wielki ekran, i to z hukiem. Filmy o anoreksji to nie tylko gorzkie historie o walce z chorobą – to przede wszystkim przerażające, przejmujące portrety psychologiczne, często osadzone w codzienności wiejącej smutkiem, ale i niepozbawionej absurdalnego humoru. Spokojnie, mimo ciężkiej tematyki, nie zabraknie błysku sarkazmu i inteligentnej narracji. W końcu, kto powiedział, że nie można mówić serio, uśmiechając się kątem ust?
„To the Bone” – Netflix wie, jak przyciągnąć uwagę
Jeśli Netflix miał jakiś cel przy tworzeniu „To the Bone”, to na pewno było to wbicie widza w kanapę mocniej niż kubełek popcornu przyłożony do brzucha. Film opowiada historię Ellen (grana przez Lily Collins), młodej dziewczyny zmagającej się z anoreksją, która trafia do niekonwencjonalnej kliniki leczenia zaburzeń odżywiania. Psycholog w sandałach, grupowe terapie, sarkastyczne żarty – wszystko to, by pokazać, że anoreksja to nie tylko niedowaga na wadze, ale potężne emocjonalne tornado. Film jest pełen trudnych scen, ale równocześnie nie wpada w patos, co czyni go wyjątkowym.
„Girl, Interrupted” – coś więcej niż historia dziewczyny w psychiatryku
Winona Ryder i Angelina Jolie w jednym filmie to już powód, by nacisnąć „play”. „Przerwana lekcja muzyki” może nie opowiada wyłącznie o anoreksji, ale postać Janet – dziewczyny cierpiącej z powodu zaburzeń odżywiania – wprowadza wątek choroby z niezwykłą siłą. Oglądając tę produkcję, czujemy zapach lat 60., niepokoju i wewnętrznego bólu. Angelina za tę rolę zgarnęła Oscara, a my dostajemy emocjonalny rollercoaster z towarzyszeniem świetnej ścieżki dźwiękowej i niepokojąco szczerych dialogów.
„Hunger Point” – mniej znany, ale warty uwagi
Gdyby „Hunger Point” był człowiekiem, powiedzielibyśmy, że to ten cichy chłopak z ostatniej ławki, który na klasowym wieczorku poetyckim zaskakuje wszystkich swoją twórczością. Film telewizyjny z 2003 roku opowiada historię dwóch sióstr – jednej z anoreksją, drugiej obserwującej powolne niszczenie się ukochanej osoby. Kameralny ton i ciepło scen domowych kontrastują tu z brutalnością choroby, pokazując, jak bardzo anoreksja potrafi wpłynąć na całą rodzinę, nie tylko samą chorującą osobę.
„Starving in Suburbia” – dramat dla fanów kontrastów
Ten film o anoreksji skierowany jest raczej do młodszej widowni, ale to nie znaczy, że brakuje mu mocy. Bohaterka – nastoletnia Hannah, „znajduje inspirację” na podejrzanej stronie internetowej promującej głodzenie się i wkrótce zaczyna staczać się po równi pochyłej. Brzmi znajomo? Tak, bo to niestety dość powszechny schemat wśród nastolatków. Film uwagę skupia na wpływie mediów społecznościowych i toksycznych wzorców piękna, które jak wirus wnikają w głowy młodych osób. Mimo że momentami fabuła miewa łopatologiczne akcenty, przesłanie zostaje – anoreksja nie zaczyna się w brzuchu. Zaczyna się w głowie.
Film dokumentalny „Thin” – objawienie prawdy
A jeśli nie możecie już patrzeć na fikcję i chcecie surowej rzeczywistości, sięgnijcie po „Thin” – poruszający dokument, który pokazuje życie kobiet w ośrodku leczenia zaburzeń odżywiania. Nie znajdziecie tu hollywoodzkiego oświetlenia, wyidealizowanych bohaterek ani dialogów ciosanych dłutem przez scenarzystów. Zamiast tego – czysta, bezlitosna prawda. Kamera wchodzi z butami w prywatność pacjentek, a widz nie ma wyboru – musi się zmierzyć z tym, jak naprawdę wygląda walka z chorobą.
Film o anoreksji to nie tylko kino ku przestrodze – często to także akt terapeutyczny dla twórców, rodzaj katharsis lub próba zrozumienia niepojętego. Jeśli chcesz poznać więcej tytułów, które poruszają temat zaburzeń odżywiania, odwiedź nasz artykuł film o anoreksji.
Oglądając te wszystkie produkcje, można dojść do dwóch wniosków. Po pierwsze, że anoreksja to nie chwilowa fanaberia czy dieta celebrytki z Instagrama, ale poważna choroba, która odbiera radość życia, relacje, zdrowie, a czasem nawet życie. Po drugie – że kino, jak żadne inne medium, potrafi wbić prosto w serce i uruchomić w nas refleksję. A może to najważniejsze, co może nam zaoferować film: szansę na zrozumienie drugiego człowieka, nawet jeśli jest to postać fikcyjna – lub, co gorsza, bardzo prawdziwa i przerażająco bliska.
